عرش و موجودات ] متحقّق شده است ! چگونه نهانى و حال اين كه تنها تو آشكارى ؟ ! يا چگونه غايب مىشوى ، در صورتى كه تنها تو مراقب و حاضرى ؟ ! به راستى كه تو بر هر چيز توانايى و ستايش ، تنها براى خدا است . بر اين اساس ، از آن جا كه عالم ملكى و خلقى مظاهر ، ظهور يافته و پرتوى از نام‌هاى جمالى و جلالى حضرت حقّ سبحانه مىباشد و هيچ يك از موجودات خود به خود نبوده و نيستند ، بلكه پياده شده‌ى اسماى جلالى و جمالى و يا يكى از آن‌ها مىباشند ، فرموده شده است : « بِاسمِكَ الْمَكْتوب فِى . . . » . همچنين بر اين پايه ، به نظر مىرسد جمله‌ى هفتم : « بِاسْمِكَ الْمَكْتُوبِ فِى سُرادِقِ السَّرآئِرِ » در ادامه‌ى شش جمله‌ى گذشته ، به اسم احديّت اشاره داشته باشد - كه صورتاً اسم براى ذات مطلقه‌ى الهى و مقام لا اسمى و رسمى حضرت حق است و بر سراير همه‌ى موجودات محيط مىباشد - و به تعبير دعا ، مكتوب و سرادق آن حقيقت مطلقه است ؛ چنان كه در دعاى مبعث مىخوانيم : « وَ بِاسْمِكَ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ الْأَجَلِّ الْأَكْرَمِ الَّذى خَلَقْتَهُ فَاسْتَقَرَّ فِى ظِلِّكَ فَلا يَخْرُجُ مِنْكَ إِلى غَيْرِكَ . » « 1 » و به آن اسم [ و كمال ] بزرگ‌تر بزرگ‌تر بزرگ‌تر و والاتر گرامىتر تو كه آفريدى و در سايه‌ات قرار گرفت و از جانب تو به سوى غير تو خارج نگرديد [ از تو درخواست مىكنم ] . شايد بتوان شش جمله‌ى پيش از اين جمله را - كه اشاره به عالم ملكى و خلقى مظاهر است - نيز شاهد بر احتمال فوق دانست و گفت « سُرادِقِ السَّرائِرِ » به عالم ملكوتى و امرى مظاهر و ذات مقدس حضرت حقّ سبحانه اشاره دارد ؛ چنان كه تعابير ذيل جمله‌ى هفتم كه در مقام توصيف آن است : « أَلسّابِقِ الْفآئِقِ الْحَسَنِ النَّضِير » نيز شاهد بر اين معنا است ، « فَتَأَمَّلْ » .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 678 .